![\"IngerPlakat8\"](\"https:\/\/www.jaermuseet.no\/garborgsenteret\/wp-content\/uploads\/sites\/2\/2013\/04\/IngerPlakat8-1.jpg\")
<\/a><\/p>\nSt\u00f8v? Papirlappar?<\/em>\u00a0Ho hadde skapt senteret med sine eigne neglelakkerte hender.\u00a0Tyggis?<\/em>\u00a0Ho vedlikeheldt livsdraumen med ut\u00f8melege krefter og falkeblikk.\u00a0Snus?<\/em>\u00a0Ho granska teiknebordet.\u00a0Brekte blyantar?<\/em>\u00a0Veggbrosja.\u00a0Feittmerke?\u00a0<\/em>Den interaktive d\u00f8ypefonten.\u00a0Dogg?<\/em>\u00a0Ho t\u00f8rka det vekk.<\/p>\n D\u00e6ven Dante!<\/em><\/p>\n Var det h\u00e5rstr\u00e5 p\u00e5\u00a0b\u00f8kene<\/em>?<\/p>\n Ho tok seg oppgitt til panna. Fr\u00e5 hj\u00f8rnet av bokhylla kunne ho sj\u00e5 korleis dei tri Garborg-bystene skoda utover museet. Ho lukka auga og gjenopplevde marerittet. Kvar natt vakna ho med eit hylande skrik. I mardraumane var Garborg-bystene bytta ut med Kielland, Obstfelder og Tu. Somme gonger levde dei: bystene song svensktoppar i ustemt fistel. Torvald Tu hadde ein gigantisk dr\u00f8vel. Sigbj\u00f8rn Obstfelder ein gigantisk bart. Alexander Kielland ein gigantisk… ja, han helste til henne med flosshatten.<\/p>\n Ho opna auga, slo fast at alt var som det skulle. Ingen hadde r\u00f8rt Garborg-bystene enno.<\/p>\n Kvar morgon sjekka ho at alt var i orden. Ettersom det var onsdag, forsvann ho gjennom ei svart gardin og inn i eit lite, nesten lystett rom. Der inne fanst ikkje anna enn ein p\u00e5sl\u00e5tt t\u00f8tsjskjerm og gr\u00e5e krakkar. I TV-t\u00f8nna kunne gjestene filma seg sj\u00f8lve og legga igjen ein kort video \u2013 ein beskjed, ei meining, eit utsegn \u2013 eller dei kunne sj\u00e5 innslag laga av andre. Ho gjennomgjekk filmane for \u00e5 forsikra seg om at det ikkje fanst noko med upassande innhald, noko som kunne \u00f8ydeleggja Garborgsenterets omd\u00f8mme.<\/p>\n Som p\u00e5standar om at Kielland var ein st\u00f8rre forfattar.<\/em><\/p>\n At Torvald Tu hadde betre hum\u00f8r.<\/em><\/p>\n At Obstfelders bart var ei h\u00e5rfontene.<\/em><\/p>\n Ho sette administratorkortet i haldaren, f\u00f8rte fingeren over skjermen. Ho bladde seg gjennom videoane, avgjorde kvikt om dei fekk bli verande eller m\u00e5tte slettast. Var det siste tilfellet, trykka ho n\u00e5delaust p\u00e5 sletteknappen og gjekk vidare til neste video. Ho fekk sj\u00e5 eit latteranfall; ein som pilla seg i nasen; ei som tok p\u00e5 seg leppestift; ein blottar. Ho flirte. Blottaren likna jo,\u00a0hihihi, noko heilt utruleg,\u00a0hehehe, p\u00e5 onk…\u00a0kva?<\/p>\n Ville Wessel!<\/em><\/p>\n Dette m\u00e5tte ho fortelja tante Jenny ved f\u00f8rste h\u00f8ve.<\/p>\n Vidare fekk ho sj\u00e5 to unge jenter som hevda at Garborgsenteret var det beste Garborgsenteret i heile verda. Ein ung mann roste Garborg i milde ordelag, men p\u00e5peika at han tykte Hamsunsenteret var betre. Ein liten gut som heitte Vemund sa at han elska lego. Ein eldre mann fekk ikkje fram eit ord. Neste video viste kona hans; intens som ein mitralj\u00f8se demonstrerte ho korleis snakking skulle gjerast, medan mannen sto nikkande i bakgrunnen.<\/p>\n Avdelingsleiaren sletta alle desse videoane. Br\u00e5tt gjenkjente ho eit fjes. Den siste nye videoen viste oppfinnaren Vilhelm Skj\u00e6rpe, hjernen bak utforminga av Garborgsenterets mest namngjetne installasjonar. Skj\u00e6rpe s\u00e5g ut til \u00e5 sitta ukomfortabelt p\u00e5 krakken, han var uroleg, bleik som eit skr\u00f8mt. Fr\u00e5 skjortelomma stakk ei bok opp, “Alabama?”.<\/p>\n Undheim sette opp volumet. Ho gjorde eit byks d\u00e5 Skj\u00e6rpe vende seg direkte til henne.<\/p>\n